Дозволете ми да споделам на едно интимно семантичко рамниште што значи за мене Слвачо Димитров како една од клучните личности – придвижувачи во нашето поприлично статично, ретроградно, заковано во сопствената игнорантност општество.
Славчо Димитров е оној кој ги поставува, ги креира и им дава глас на клучните прашање во нашата современа култура и во нашиот општествен простор, не плашејќи се да стои, многу често, дури на самиот раб, на маргината, секогаш вон зоната на конфорот, во срцето на ризикот, сакајќи да открие и да укаже со своето политично тело дека е можна и поинаква синтакса, поинаква артикулација и организација на борбата, на гневот, на тагата, на ењето, поинаков свет, вон сите опортунистички зони. Утопист, активист, сонувач но и конструктивен, упорен застапувач за промени. Како што што вели Офелија за Хамлет, „неговата тага од украси бега, не оди со нив на покажување“… Не ја зазема позицијата на жртва, што е интристичен дел од минатиот, но и од современиот фолклор на нашата култура, туку неговото соочување, со хоророт кој го предзивикува баналноста на волјата за моќ и на злосторот, се мотив за зајакнување на должноста, за постојано, неуморно офанзивно, никогаш дефанзивно дејствување.
Историското бележење и архивирање како и дијахронискиот и синхорнискиот ракопис на мислењето, на социо-културната и уметничката продукција во современата култура, но и модалитетите на толку посакуваниот отпор во нашето општество и пошироко, во овој, 21 век, нема да можат да го заобиколат Славчо. Неговата теориска фундираност и визија, неговите активистичка и артивистичка покренувачка и повикувачка манифестност создаваат перформативи, изрази, концентрични кругови, и заеднички простори низ кои постојано можат да се редефинираат и дијалектички да се конфронтираат човековите релации, мисловните динамики, емоционалните приближувања и одбивања, афектите, политичките, политичните, етичките и естетските хиерархии или можеби хоризонтали.
Говориме за личност – предизвик, личност – поттик, личност парадигма за темелните современи културолошки теорсики и општествени ризоми. Станува збор за анатомија на личност која страствено ги сублимира, обединува и предизвикува нашите лавиринти, запрашаности, битки, конфронатции, со самите себе но и со колективот. Во светот кој вратоломно се тркала удолу, кон дното, Славчо Димитров го држи кормилото кое не’ враќа кон координатите на бурната морска патека растерувајќи маглата и расчистувајќи ни го видното поле. Тој ни ја изострува диоптријата, и не’ повикува да бидеме одговорни и храбри каков што е и самиот.
Кога мислам на Славчо мислам на одговорност, на посветеност, на темелност, на нешто што се одбива и се спротиставува на поданичката арматура која е толку силно вткаена во ова општество. Реткост е Славчо!
Кршлив, но силно субверзивен и храбар и во своето мислење и во своето дејствување. Радосни сме и почестени сме што Контрапункт, во рамки на овогодинешниот КРИК – фестивал за критичка култура, насловен Преобразба, ја објавува книгата на Славчо Димитров :: ANARCHIC BODIES : CORPOREAL MATERIALISM, AFFECTS AND THE POLITICAL ::
автор: Искра Гешоска
Споделено на: јуни 24, 2025 во 1:01 pm